مــدرســـه ی مــامــان هـا

اینجا برای تربیت فرزندانمون همگی هم معلم هستیم و هم شاگرد!...

قلدران کوچک را تربیت کنیم!

1394/6/16 9:02
نویسنده : یه مامان
3,094 بازدید
اشتراک گذاری

شایان، کودک 3 ساله‌ای است که گاهی برادر خود را می‌زند. این کار چیزی شبیه به زورگویی است. برای شایان مهم نیست که مادرش راجع به او چه فکری می‌کند. شایان نمی‌داند چگونه در این سن احساسات خودش را بروز دهد. مادرش می‌گوید من اصلا رفتارهای کودکم را دوست ندارم. اما باید چه‌کار کنم؟ ...

 گاهی والدین بسیار آرام و خونسرد از قلدری و برخی رفتارهای فرزند خود بسیار تعجب می کنند. چنین والدینی اغلب تصور می کنند که فرزندشان نمی تواند با همسالان خود کنار بیاید و راه های برقراری ارتباط صحیح با بچه های دیگر را بلد نیست. به عنوان مثال فرزند آن ها در واکنش به نزدیک شدن یک کودک دیگر جیغ می کشد، موهایش را می کشد، او را هل می دهد و یا می زند. این رفتارها برای والدینی که نحوه صحیح برخورد با وی را نمی دانند، بسیار نگران کننده است.

همه کودکان تا حدی در دوران رشد و تکامل خود نسبت به دیگران رفتارهای تهاجمی بروز می دهند.

کودکان نو پا به طور مداوم علت و معلول پدیده‌ها را امتحان می‌کنند. با خود می‌گویند اگر من این کار را انجام دهم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ کودکی که چشم خرس عروسکی اش را درمی آورد، می خواهد همین کار را با کودک دیگری بکند! 

کودکان نمی دانند قدرت خود را چگونه باید کنترل کنند و حتی با آن چه کنند. آن ها توان درک «علت و معلول» و توان درک «درد» دیگران را ندارند.

به همین دلیل یک کودک قلدر ممکن است ناگهان به سمت کودک دیگری حمله ور شود و به بهانه گرفتن اسباب بازی اش توسط او، هلش بدهد یا بزند، کودکان در سنین پایین نمی دانند که چگونه عصبانیت خود را نشان دهند و چون نمی توانند حرف بزنند، از توانایی فیزیکی برای نشان دادن عصبانیت خود استفاده می کنند.

به علاوه باید به خاطر داشت که هر کودکی سرشت خاصی دارد. بعضی کودکان آرام و ساکت می نشینند و برخی پرتحرک تر و فعال تر هستند و همین بچه ها هم بیشتر به تهاجم به سایر کودکان گرایش دارند. در طول زمان کودک یاد می گیرد که خودش را کنترل کند و همبازی خوبی برای سایر بچه ها باشد.

بنابراین درست نیست که بنشینید و کودکان‌تان هر کار که می‌خواهند انجام بدهند. اگر حالا دخالت نکنید و وارد عمل نشوید وقتی بزرگ‌تر می‌شوند به فردی کاملا زورگو تبدیل می‌شوند چون راه دیگری برای رفع احتیاجات خود پیدا نمی‌کنند.

والدین می توانند کودک فعال خود را مدیریت کنند و مهارت های مورد نیازش را به وی آموزش دهند. این نکته ها شاید به بسیاری از والدین کمک کند که بتوانند کودک خود را در مواقع قلدری بهتر مدیریت و کنترل کنند. پیشگیری از قلدری کودکان باید از خانه شروع شود، بنابراین والدین باید از این لحاظ سرمشق‌های خوبی برای فرزندانش باشند و آنها را انجام قلدری برحذر دارند.

برای بحث‌کردن با کودک درباره قلدری این نکات را رعایت کنید:

به او توضیح دهید که قلدری و زورگویی کردن هرگز قابل قبول نیست.

قواعدی را در باره رفتار پرخاشگرانه تعیین کنید، و این قواعد را به طور محکم و مداوم اعمال کنید.

- به کودک‌تان سرمشق دهید؛ به کودک نشان دهید که برای به دست آوردن چیزی که می‌خواهند نیاز به تهدید

 کردن یا آزار دادن آنها نیست.

- انضباط را با تنبیهات غیرجسمی ایجاد کند، مانند محروم کردن کودک از امتیازات

- وقتی تهاجمی رفتار می کند و به سمت کودکان دیگر حمله می برد، او را تنها نگذارید، کنارش بنشینید و حرکاتش را اصلاح کنید. وقتی با دست کودکی را هل می دهد، دستش را بگیرید و آرام روی دست کودک مقابل بکشید و به او یاد دهید که چگونه با دوستش رفتار کند. وقتی کودک دیگری را نیشگون می گیرد بگویید «دردش می گیرد، بهتر است با هم بازی کنید».

- اگر نمی تواند خودش را کنترل کند او را از سایر بچه ها به طور موقت جدا کنید و پس از مدتی دوباره برگردانید و آموزش ها را تکرار کنید.

- به او نوازش و نازکردن را بیاموزید و بارها و بارها با او این کار را تمرین کنید.

سعی کنید اسباب بازی های خشن را از دسترس او دور کنید. طبیعی است که اگر اسباب بازی خشن در دسترس او باشد، به بازی های خشن گرایش پیدا می کند.

- رفتارهای او را توضیح دهید. مثلا وقتی کودک دیگری را هل می دهد: «بگویید تو از دوستت عصبانی هستی چون اسباب بازی ات را گرفت».

- او را تشویق کنید که احساساتش را به صورت کلمه بیان کند و نه با حرکت خشن. به عنوان مثال بگویید: وقتی عصبانی می شوی، بهتر است بگویی عصبانی هستم تا دیگران متوجه شوند. حتی کودکان کم سن و سال هم می دانند عصبانیت یعنی چه

- به دیگران بگویید که کودکتان تهاجمی رفتار می کند چون هنوز یاد نگرفته است احساساتش را به درستی بیان کند. تاکید کنید که بچه ها را دوست دارد و به تدریج یاد می گیرد که با بقیه مهربان باشد.

به خاطر داشته باشید که فراگیری مهارت های اجتماعی زمان زیادی می برد و صبوری، درک و هدایت شما، به کودک کمک می کند تا این مسیر را بهتر و سریع تر طی کند.

 منبع: بخش خانواده ایرانی تبیان / فرآوری: نسرین صفری

 

 

پسندها (0)
شما اولین هوادار باشید!
نظرات (4) مشاهده جعبه ارسال نظر
انصراف
مامان شبنم
16 شهریور 94 9:43
سلام کاش در مورد موارد برعکسش هم مطلب بذارید دختر من اصلا اصلا حاضر به اعمال زور نیست و سریع به من پناه میبره مثلا اگر بچه ای وسایلش رو برداره حتی اگر از خودش کوچیک تر باشه میاد به من میگه ازش بگیرم منم تشویقش می کنم که خودت برو بگیر ولی اگر اون بچه مقاومت کنه یا جیغ بزنه سریع مضطرب میشه و اشکش در میاد من نگرانم بعدها تو مدرسه نتونه از پس خودش بر بیاد
یه مامان
پاسخ
سلام مامان عزیز مطالب زیر رو که قبلا در مدرسه گذاشته بودیم مرور کنید، شاید در این شرایط براتون مفید باشه: تکلیف بزرگترها در زد و خورد کوچکترها http://mamanschool.niniweblog.com/post1051.php آموزش دفاع شخصی به کودک از طریق بازی http://mamanschool.niniweblog.com/post1224.php
خانم دکتر آینده
16 شهریور 94 11:46
سلام یه مامان وبلاگ فوق العاده مفیدی دارید. ممنون میشم اگه مطلب من رو توی این سایت لایک کنید..... http://www.niniaxs.ir/index.php/batajrobeh2/9006-2015-09-05-06-58-16
بابا و مامان
16 شهریور 94 14:58
سلام ممنون از بحث خوبی که گذاشتید اتفاقا یاسمن و پارسا یه پسر عمه سه سال و نیمه دارند که به شدت بچه ناراحتی هست تمام بچه ها را گاز می گیره می زنه و اصلا نمیشه جای باشه بچهای از دستش در امان باشه و هیچ تنبیهی هم روش اثر نداره واقعا ادم می مونه چه بر خوردی با این بچه ناسازگار داشته باشه اگه دستش و بگیری بچه ها را نزنه با واکنش ناراحتی خانوادش مواجه میشی و اگرم عکس العمل نشون ندی باید بشینی کتک خوردن مظلومانه بچه هات و تماشا کنی اصلا دست این بچه بی کار نمکی شه همینطوری الکی همه بچه ها را می زنه البته از حق نگذریم یه وقتهای هم پدر مادرش عکس العمل نشون می دن اما انگار نه انگار یه بچه بد و قلدریه که من تا به حال مثل اینن بچه ندیدمهیچ تشویق و تنبیهیم توش اثر نداره
یه مامان
پاسخ
سلام مامان عزیز در شرایطی که گفتید مهم ترین نقش در کنترل این بچه رو پدر و مادرش بر عهده دارن، روش های گزارگری و برخورد صحیح با فرزندشون در این سن میتونه تاثیر مهمی در شخصیتش در آینده داشته باشه. امیدوارم والدین به این مسائل توجه کنن
مامانی
17 شهریور 94 8:08
سلام و صبح بخير ممنون از مطلب مفيدتون من زياد ديدم مادران اينجور بچه ها به اين عنوان كه بچه شون ياد بگيره از خودش دفاع كنه اصلا دخالتي نميكنند يادمه يك مسافرت كه رفته بوديم توي پارك دخترم و دوتا دختر ديگه با هم هم بازي شدند يك پسر بچه امد و جلوي انها را ميگرفت و الكي قلدري ميكرد البته فقط با حرف كه مثلا ميزنمتون نبايد از اين سرسره بالا بريد و پدر بچه كنارشون ايستاده بود و ميخنديد بعد از چندبار كه بچه سرسره هاي مختلف را امتحان كردند و پسر بچه باز حرفهاش را تكرار ميكرد بلاخره دختر من گفت اصلا هم نميتوني من هم ميزنمت من بزرگترم كه يكدفعه پدر بچه امد جلو و به دختر من با پرخاش گفت بيخود ميكني بزني و من رفتم جلو و كمي براي دخترم توضيح دادم و باهاش حرف زدم اما واقعا از رفتار آن پدر انگشت به دهان مونده بودم و نميدونستم به سوالهاي دخترم درباره حرفها ورفتار ان پدر چه توضيحي بدم
یه مامان
پاسخ
سلام مامان عزیز فرنیا حالتون خوبه؟ واقعا عجب پدری بوده و عجب برخوررردی! ما هم انگشت به دهن موندیم چه برسه به شما که این صحنه رو دیدید خدا به داد برسه شاید شما باید به دخترتون میگفتید که اون بابا اشتباه میکرد و رفتار پدر رو براش تحلیل میکردید و مورد انتقاد قرار میدادید تا دخترتون دچار دوگانگی نشه!
1